کشف ارتباط بین وجود SNPهای خاص و خطر ابتلا به سرطان

کشف ارتباط بین وجود SNPهای خاص و خطر ابتلا به سرطان

یک مطالعه جدید نشان می­دهد که خطر سرطان ارثی نه تنها تحت تأثیر جهش در ژن­های اصلی سرطان (انکوژن­ها و ژن های سرکوبگر تومور) قرار دارد، بلکه این تغییرات در DNA که بیان این ژن­ها را کنترل می­کند نیز می­تواند باعث بیماری شود.

این تحقیق که زیر نظر تیمی از دانشمندان بین­المللی هدایت می­شود به دنبال پیدا کردن پاسخ این سوال است که چرا سرطان در بعضی از افراد پیشرفت می­کند و در بعضی نه. درک چگونگی تأثیرگذاری non-coding DNA بر پیشرفت این بیماری می­تواند روزی به وسیله­ی غربالگری ژنتیکی، افراد در معرض خطر سرطان را بهبود ببخشد. همچنین در آینده ممکن است به استراتژی­های جدید برای پیشگیری منجر شود یا به پزشکان کمک کند که بیماری را زودتر تشخیص دهند و احتمال درمان موفقیت آمیز را بیشترکند.

محققان 846 مورد از تغییرات ژنتیکی در بخش­های غیررمزگذار DNA را بررسی کردند؛ این موارد در مطالعات قبلی به عنوان عوامل موثر در خطر ابتلا به سرطان شناخته شده بودند. این پلی­مورفیسم­های تک نوکلئوتیدی (SNPs) موقعیت­های خاصی در ژنوم انسان هستند که در آن یک نوکلئوتید تغییر کرده و کد ژنتیکی بین افراد متفاوت است.

بر خلاف جهش در DNA کد کننده که به ندرت رخ می­دهند اما خطر ابتلا به سرطان را به میزان قابل توجهی در فرد بالا می برند، SNPهای غیرکدکننده در جمعیت نسبتاً متداول هستند اما فقط اندکی خطر سرطان را افزایش می­دهند.

این تیم به هدف پاسخ به این سوال که آیا ارتباطی بین وجود SNP خاص و بیان ژن­های خاص وجود دارد، داده­های خود را تجزیه و تحلیل کردند. آن­ها بیش از 6 میلیون تغییر ژنتیکی در 13 بافت مختلف بدن را بررسی کردند و دریافتند که تغییر در مناطق تنظیم بیان انکوژن­ها و ژن­های سرکوب­گر تومور، بر خطر ابتلا به سرطان تأثیر می­گذارد. این مطالعه همچنین نشان داد که این SNPها به طور خاص در مناطقی قرار دارند که سیستم ایمنی بدن و فرآیندهای اختصاصی بافت را تنظیم می­کنند. این مسئله اهمیت این فرایندهای سلولی را در پیشرفت سرطان برجسته می­کند.

پروفسور John Quackenbush سرپرست این تیم تحقیقاتی در دانشگاه هاروارد می­گوید:« نتایج این تحقیق ما را شگفت زده کرد زیرا قبلاً گزارش نشده بود. این یافته­ها نشان می­دهد که تغییرات ژنتیکی كوچك به طور جمعی برای تغییر فعالیت ژن­هایی كه منجر به سرطان می­شوند كار می­كنند. ما امیدواریم که این روش با کمک به شناسایی افراد در معرض خطر سرطان و سایر بیماری­های پیچیده، یک روز بتواند جان آن­ها را نجات دهد.

گام بعدی محققان، تهیه مدل­های هوش مصنوعی برای پیش بینی بهتر خطر سرطان خواهد بود. همچنین هدف آن­ها شناسایی مراکز کنترل تنظیم بیان ژن­های مرتبط با رشد سرطان است که می­توانند هدف درمان­های جدید قرار گیرند.

منتشر شده در: 5 دسامبر 2019 www.sciencedaily.com